De Bard ontwaakt

Begin 2014 keek ik, bij het afronden van de Bardengraad, terug op wat deze me gebracht had. Dat was veel! De Bardengraad was, naast een spannende reis, ook een feest van herkenning. Veel van de puzzelstukjes, die ik in de loop van jaren tijdens allerlei spirituele en intuïtieve activiteiten had verzameld, waren op hun plek gevallen. Maar aan de puzzel ontbrak een stuk: meer tijd en aandacht voor creativiteit. Ik ben daar graag mee bezig, maar het staat altijd onderaan mijn lijstje. Als al het andere is gedaan, dan mag ik creatief zijn. En vaak is de energie dan op.

Een blog van Deepak Chopra over een bewuste levensstijl inspireerde me om het anders te gaan doen. In die blog wijst hij erop dat je ervoor kunt kiezen om je leven te laten bepalen door de waan van de dag, de constante stroom van alle grote en kleine dingen die om aandacht vragen. Maar je kunt ook besluiten om tijd te maken voor de toekomst, door een project te beginnen. Aan dat project besteed je iedere dag tijd, al is het maar een paar minuten.

Mijn project kreeg als doel om alle beelden die ik in de voorgaande 15 jaar had verzameld in dagboeken, notities en tekeningen, verder uit te werken. Vanaf 4 januari 2014 werkte ik er gemiddeld vijf keer per week aan, op allerlei manieren. Ik las oude dagboeken door, verzamelde krantenknipsels, schreef nieuwe ideeën op en besprak op mijn werk de mogelijkheden van een sabbatical.

Al snel richtte mijn project zich helemaal op schrijven, een vorm van creativiteit die ik nog niet eerder had verkend. Ik dacht na over een verhaallijn, werkte karakters uit en deed schrijfoefeningen. In de zomer van 2014 nam ik twee maanden onbetaald verlof, waarin ik serieus begon het verhaal op te schrijven. Het thema van het verhaal, over twee vrouwen die heel verschillend in het leven staan, speelde al 15 jaar door mijn hoofd. De tegenstellingen tussen hen vormen de rode draad in Merel zegt nee, het boek in mijn boek dat op 25 september 2020 uitkwam bij Boekscout.

Tot mijn verrassing werd het verhaal in de loop van de zomer al langer dan ik voor mogelijk had gehouden – ik ben meestal nogal kort van stof. Het was boeiend om de karakters van de hoofdpersonen vorm te geven. Soms was het alsof ze een eigen leven gingen leiden en zelf bepaalden hoe het verhaal verder ging.

Natuurlijk waren die twee zomermaanden niet genoeg om het hele verhaal op papier te krijgen. Dus ik werkte er na mijn verlof in mijn vrije tijd aan door, totdat ik het in januari 2017 rijp genoeg vond en opstuurde aan een uitgever. Daar zat Merel anderhalf jaar in de wachtkamer, omdat de uitgever meer manuscripten binnenkreeg dan ze aankonden.

In die tijd lag het schrijven grotendeels stil. Hoewel ik met heel veel plezier aan mijn project had gewerkt, had het me ook veel gekost. Het was er steeds, naast mijn werk en alle andere dingen die ik graag in mijn vrije tijd doe. En het was soms een worsteling om dat allemaal voldoende aandacht te geven.

Wat ik wel bleef doen, was het noteren van nieuwe ideeën. En soms nam ik een week vrij om te schrijven, of nam het mee op vakantie. Maar pas toen ik in 2019 met vervroegd pensioen ging, ontstond er tijd om de Bard in mezelf weer de ruimte te geven.


Twitter Facebook LinkedIn Volgen


Reacties

Leuk om de achtergrond van het ontstaan nog eens te lezen. Maakt heel nieuwsgierig naar het definitieve resultaat. Verwacht dat er nog wel een vervolg op het boek komt!
Helma, op 29-09-20


Schaamte

Afgeschreven

Verslaving

Klimaatfictie

Ontspullen